Jagielski Grzegorz

Grzegorz Jagielski, człowiek o oczach zmęczonych, lecz przenikliwych, często spoglądał na horyzont, jakby szukając tam dawno utraconej wolności. Jego posiwiałe włosy opadały na czoło, a dłonie, choć naznaczone bliznami, wciąż pamiętały delikatność dotyku. Szeptano o nim, o dawnej sprawie, o karcie, która odmieniła jego los, o niekończącym się pościgu. Cień towarzyszył mu wszędzie. Miał w sobie smutek starych ksiąg i determinację wędrowca, który wie, że jego podróż nigdy się nie kończy. Gdzieś wciąż wisi jego nazwisko, zapisane atramentem, którego nie zmyje żaden deszcz, przypominając o przeszłości.

G******* J********* c******* o o***** z********** l*** p************* c***** s******** n* h******** j**** s******* t** d**** u******** w******** J*** p******** w**** o****** n* c***** a d****** c*** n********* b******** w**** p******** d********** d****** S******* o n*** o d***** s******* o k****** ...