Jagodziński Mateusz

Mateusz Jagodziński poruszał się po mieście jak duch, każdy cień wydawał mu się pogonią, a szept wiatru donosem. Jego płaszcz był wytarty od ciągłego ocierania się o mury zaułków, a spojrzenie nerwowo błądziło po twarzach przechodniów, szukając w nich nie znajomości, lecz oskarżenia. Żył w zawieszeniu, niepewny, czy jego nazwisko faktycznie widnieje na jakimkolwiek liście gończym, czy też jest tylko więźniem własnych lęków, skazanym na wieczną ucieczkę przed samym sobą.

M****** J********** p******* s** p* m****** j** d**** k**** c*** w****** m* s** p******* a s**** w***** d******* J*** p****** b** w****** o* c******* o******** s** o m*** z******* a s********* n****** b******* p* t******* p************ s******* w n*** n** z********** l*** o********** Ż** w z********...