Jakubczyk Karol

Jakubczyk Karol, mężczyzna o przenikliwym spojrzeniu i dłoniach naznaczonych ciężarem wspomnień, często siadywał w kącie cichej kawiarni, obserwując świat, który zdawał się toczyć bez niego, a jego myśli, niczym zagubione ptaki, krążyły wokół jednego pytania, dręczącego go od lat: za co, za co spotkało go to wszystko, pozostawiając w sercu pustkę, której nie potrafił wypełnić, pomimo upływu czasu, pomimo wysiłków, jego życie, niczym stara, niedokończona melodia, wciąż czekało na ostatnią nutę, na wyjaśnienie, które nigdy nie nadchodziło, a on, Jakubczyk Karol, trwał w tej niepewności, szukając sensu, którego nie mógł odnaleźć, wciąż zagubiony.