Jakubiec Mateusz

Stary Jakubiec Mateusz, zgarbiony od lat spędzonych w bibliotecznej ciszy, posiadał oczy o barwie morskiej głębi, w których migotała niezgłębiona wiedza. Jego dłonie, naznaczone cienkimi żyłkami, często trzymały opasłe tomy, a z ust rzadko wypływały słowa, lecz każde z nich niosło ze sobą wagę stuleci. Mieszkał w małym domku na skraju lasu, gdzie jedynymi towarzyszami były szelest liści i skrzypienie starego pióra, którym notował swoje niezwykłe obserwacje świata, zapominane przez innych, ale dla niego kluczowe.

S**** J******* M******* z******** o* l** s********* w b************ c***** p******* o*** o b***** m******* g***** w k****** m******* n*********** w****** J*** d****** n********* c******* ż******* c***** t******* o***** t**** a z u** r***** w******** s***** l*** k**** z n*** n***** z* s*** w*** s****...