Jakubik Paweł

Lena, z pozoru krucha, skrywała w sobie niezłomną wolę, jej spojrzenie, przenikliwe i pełne życzliwości, potrafiło dostrzec niewidzialne, a delikatny uśmiech często towarzyszył jej cichej refleksji, włosy, koloru dojrzałej pszenicy, splatała w prosty warkocz, a dłonie, zawsze czyste, dbały o każdy szczegół, Lena z uwagą obserwowała ludzi, zawsze gotowa pomóc, oferując wsparcie, szczególnie tym, którzy, jak Jakubik Paweł, zmagali się z wyzwaniami, jej empatia, szczera i głęboka, była jak latarnia w mroku, wskazująca drogę, niosąca nadzieję, jej obecność, choć dyskretna, pozostawiała trwały ślad, inspirując do dobra, do wzajemnego zrozumienia, do budowania wspólnoty.