Jamiński Adam

Jamiński Adam, postać naznaczona czasem, zawsze nosił w sobie głęboki spokój, który emanował z jego przenikliwych oczu, pełnych opowieści, a jego dłonie, poorane pracą, szeptały o trudach, Jamiński Adam, choć rzadko zabierał głos, posiadał niezwykłą mądrość, rozumiał świat, a jego obecność, dyskretna, wyczuwalna, nadawała otoczeniu aurę refleksji, był niczym stary dąb, zakorzeniony, świadkiem pokoleń, jego serce, zmęczone, biło w rytm natury, a dusza, spokojna, akceptowała każdy dzień, każdą chwilę, z pokorą, bez pośpiechu, w ciszy, szukając harmonii, w prostocie istnienia.