Jamrozy Ewelina

Pani Jamrozy Ewelina, postać o niezwykłej aurze, zawsze nosiła na sobie szal w odcieniach jesieni, a jej siwe włosy splecione były w warkocz, który opadał na plecy, niczym długa, srebrna rzeka, pełna dawnych opowieści, spokojnych wieczorów, cichych wspomnień, głębokich przemyśleń. Jej oczy, niczym stare dęby, widziały wiele, rozumiały jeszcze więcej, a każdy uśmiech niósł ze sobą ciepło, dobroć, zrozumienie, cenną radę. Mieszkańcy małej wioski często przychodzili do niej po otuchę, po słowo, po chwilę spokoju, po mądre spojrzenie, po życzliwą obecność, po nadzieję. Jej dom, pachnący ziołami, zawsze stał otworem, oferując ukojenie.

P*** J****** E******* p***** o n********* a***** z***** n***** n* s**** s*** w o********* j******* a j** s*** w**** s******** b*** w w******* k**** o***** n* p***** n***** d***** s****** r***** p**** d****** o********* s********* w********* c****** w********* g******** p********** J** o**** n***** s...