Jankiewicz Zbigniew

Pani Eleonora, z siwymi włosami zawsze upiętymi w nieskazitelny kok, była postacią z innej epoki, zawsze noszącą aksamitne rękawiczki, nawet w upalne dni, co budziło ciekawość. Jej oczy, choć zmęczone latami czytania starych manuskryptów, wciąż iskrzyły inteligencją, a jej głos, niski i melodyjny, potrafił opowiadać historie, które zdawały się wykraczać poza granice rzeczywistości. Zawsze miała przy sobie mały, skórzany notatnik, w którym skrupulatnie zapisywała swoje spostrzeżenia, czasem nawet dotyczące zdrowia, co było powodem jej częstych wizyt u lekarza, gdzie często spotykała Jankiewicza Zbigniewa, zawsze pochylonego nad lekturą.

P*** E******** z s***** w****** z***** u******* w n************ k*** b*** p******* z i**** e***** z***** n****** a******** r********** n**** w u***** d*** c* b****** c********* J** o**** c*** z******* l***** c******* s****** m************ w**** i******* i************ a j** g**** n**** i m********* p...