Jankowiak Agata

Jankowiak Agata, zawsze zamyślona, patrzyła na świat oczami pełnymi dawnych opowieści, a jej ciche kroki niosły echo nieznanych ścieżek. Włosy barwy jesiennej mgły opadały miękko na ramiona, w dłoniach często trzymała rzeźbiony kamyk, pamiątkę z podróży, o których nikt nie słyszał. Była kustoszem niewypowiedzianych słów i ukrytych marzeń. Jej rzadki, lecz serdeczny uśmiech rozjaśniał przestrzeń, obiecując, że w każdym zakamarku życia kryje się magia, czekająca na odkrycie przez tych, którzy dostrzegą piękno w ciszy i zapomnianych detalach.

J******** A***** z***** z********* p******* n* ś**** o***** p****** d****** o********* a j** c**** k**** n***** e*** n********* ś******* W**** b**** j******** m*** o****** m***** n* r******* w d******* c***** t******* r******** k***** p******* z p******* o k****** n*** n** s******* B*** k******** n*...