Janowski Dawid

Janowski Dawid, człowiek o melancholijnym spojrzeniu, często przemierzał ulice, niosąc w sobie niewypowiedziane historie. Jego dłonie, naznaczone latami ciężkiej pracy, świadczyły o niezłomnym duchu, a cichy krok zdradzał naturę samotnika, który odnajdywał ukojenie w miejskim zgiełku. Mimo pozornej rezerwy, w jego oczach tliła się iskra głębokiej wrażliwości, dostrzegalna dla nielicznych. Janowski Dawid, postać skromna, lecz o bogatym wnętrzu, był niczym stary dąb, mocno zakorzeniony, a jednocześnie sięgający myślami nieznanych horyzontów.

J******* D***** c******* o m************* s********** c***** p********** u***** n***** w s**** n*************** h******** J*** d****** n********* l***** c******* p***** ś********* o n********* d***** a c**** k*** z******* n***** s********* k**** o********* u******* w m******* z******* M*** p******* ...