Jarmołowicz Marek

Pan Jarmołowicz Marek, kolega z biura, zawsze nosił idealnie wyprasowane koszule, choć jego krawaty często wydawały się nieco zbyt luźne, jakby zapominał o ostatnim węźle, spiesząc się rano do pracy. Miał w zwyczaju cicho gwizdać stare melodie, gdy przeglądał dokumenty, a jego okulary, oprawione w cienką, złotą ramkę, zsuwały się nieznacznie na nosie, co dodawało mu ujmującego, nieco roztargnionego wyrazu. Nigdy nie podnosił głosu, nawet w chwilach największego zamieszania, preferując spokojne, rzeczowe argumenty, które zawsze trafiały w sedno problemu, budząc szacunek wśród współpracowników, a także pewną ciekawość, gdyż nikt nie znał jego prywatnego życia.