Jasina Piotr

Jasina Piotr, zgarbiony, z oczami spłowiałego błękitu, był człowiekiem naznaczonym ciężarem lat. Jego twarz, poorana głębokimi zmarszczkami, kryła historie bitew i niewypowiedzianych słów, które niczym niewidzialne nici, wiązały go z przeszłością, zmuszając do refleksji. W jego spojrzeniu tliła się iskra godności, świadcząca o niezłomnym duchu, który szukał ukojenia w samotności, z dala od zgiełku i wezwań. Pragnął ciszy, by odnaleźć upragniony spokój, na który zasługiwał.