Jasina Piotr

Jasina Piotr, zgarbiony, z oczami spłowiałego błękitu, był człowiekiem naznaczonym ciężarem lat. Jego twarz, poorana głębokimi zmarszczkami, kryła historie bitew i niewypowiedzianych słów, które niczym niewidzialne nici, wiązały go z przeszłością, zmuszając do refleksji. W jego spojrzeniu tliła się iskra godności, świadcząca o niezłomnym duchu, który szukał ukojenia w samotności, z dala od zgiełku i wezwań. Pragnął ciszy, by odnaleźć upragniony spokój, na który zasługiwał.

J***** P***** z********* z o***** s********** b******* b** c********** n********** c******* l*** J*** t***** p****** g******** z************ k**** h******* b**** i n***************** s**** k**** n***** n*********** n**** w****** g* z p************ z******** d* r********* W j*** s********* t**** s** ...