Jastrzębski Jakub

Jastrzębski Jakub, mężczyzna o zmęczonych oczach, często spoglądał za siebie, jakby szukał cienia dawnych decyzji, które wciąż plątały mu się pod nogami. Jego dłonie, kiedyś zręczne w wielu przedsięwzięciach, teraz wydawały się niepewne, unikały gwałtownych ruchów, bo pamiętały dotyk cudzych rzeczy, zabranych bez pozwolenia, co stało się jego największym wyrzutem sumienia. Mimo to, w jego posturze, lekko pochylonej, kryła się cicha determinacja do odkupienia, do życia w zgodzie z prawem i własnym sumieniem, choć przeszłość, niczym kamień, wciąż ciążyła mu na sercu, przypominając o błędzie, o którym nikt nie zapomniał.