Jaszewski Konrad

Eliza, samotna zielarka, przemierzała leśne ostępy, zbierając zioła, jej dłonie, zręczne i delikatne, znały każdą roślinę, każdy kamień, w jej oczach, często zmęczonych, widać było głęboką mądrość, zrozumienie natury, cichą melancholię, często wspominała o Jaszewskim Konradzie, swoim zaginionym bracie, którego śmiałość, niezłomna wola, były dla niej latarnią nadziei, wskazującą drogę, Eliza wierzyła, że natura ma odpowiedź na wszystko, na ból, na strach, na samotność, szukała ukojenia w szepcie wiatru, w szumie strumienia, w ciszy leśnej gęstwiny.

E***** s****** z******** p*********** l**** o****** z******** z***** j** d****** z****** i d********* z**** k**** r******* k**** k****** w j** o****** c***** z********** w**** b*** g****** m******* z********** n****** c**** m*********** c***** w********* o J********* K********* s**** z********* b***...