Jaworski Piotr

Piotr Jaworski rzadko spoglądał komuś prosto w oczy, jego wzrok wiecznie błądził po ulicach, szukając nieistniejących zagrożeń, a może wypatrując tych prawdziwych. Jego twarz, niegdyś pogodna, teraz nosiła ślady nieprzespanych nocy, a dawny uśmiech zastąpił grymas znużenia i ciągłej nieufności. Każdy krok stawiał z nienaturalną ostrożnością, jakby stąpał po kruchym lodzie, a dłonie często chował w kieszeniach znoszonego płaszcza. Cień przeszłości kładł się na jego teraźniejszości, czyniąc z niego człowieka bez imienia.

P**** J******* r***** s******** k**** p***** w o**** j*** w**** w******* b****** p* u******* s******* n************** z******** a m*** w********* t*** p*********** J*** t***** n****** p******* t**** n***** ś**** n************* n**** a d**** u****** z******* g***** z******* i c****** n********** K***...