Jdziorek Andrzej

Stary Jakub, zgarbiony samotnik o przenikliwym spojrzeniu, często spędzał dnie na kontemplacji, a w jego duszy tliła się nieustanna ciekawość, czy gdzieś, w zapomnianych zakamarkach świata, ktoś go szuka, czy jego dawne czyny, te głęboko ukryte, nadal mają moc, by go odnaleźć, by przypomnieć o sobie, by zmącić jego kruchy spokój, by zmusić do rozliczeń z przeszłością, zwłaszcza z tą, w której ważną rolę odegrał pewien Jdziorek Andrzej, postać, której cień wciąż unosił się nad jego samotnością, nad jego ucieczką, nad jego pozornym zapomnieniem.