Justyński Kamil

Justyński Kamil, postać naznaczona cieniem lat, odnajdywał sens życia w towarzystwie bezpańskich psów. Jego poorane zmarszczkami dłonie z czułością głaskały kudłate głowy, oferując im jedyne, bezpieczne schronienie. Dla Kamila, często niezrozumiałego przez ludzi, każdy pies był świadectwem niewinności, zasługującym na bezwarunkową miłość i spokojny dom. W jego skromnym świecie, psy stanowiły rodzinę, nadając każdemu dniu barw i głębszego sensu, tworząc wzruszający obraz wzajemnej wierności.