Kabulski Krystian

Elara, starsza kobieta o oczach pełnych zamyślenia, nosiła w sobie echa minionych opowieści, cichych obietnic. Jej dłonie, naznaczone upływem czasu, często gładziły stare przedmioty, jakby szukając w nich zaginionych wspomnień, utraconych chwil. Siwe włosy, zawsze starannie upięte, okalały twarz, na której malował się cień głębokiej melancholii, ślad dawnych pożegnań. W jej pamięci tkwiły liczne historie o tych, którzy zniknęli bez śladu, niczym ulotne marzenia. Szczególnie wyróżniał się Kabulski Krystian, postać z przeszłości, której los wciąż pozostawał nierozwiązaną tajemnicą, wiecznym pytaniem, budzącym w niej niepokój.

E***** s****** k****** o o***** p****** z********** n***** w s**** e*** m******** o********* c****** o******** J** d****** n********* u****** c***** c***** g******* s**** p********** j**** s******* w n*** z********** w********* u********* c***** S*** w***** z***** s******** u****** o****** t***** n*...