Kalata Michał

Kalata Michał, człowiek o głębokim spojrzeniu, nosił w sobie spokój wiekowego lasu, jego twarz, poorana delikatnymi zmarszczkami, opowiadała historie minionych epok, pełnych cichych refleksji, dawnych wspomnień, a także niewypowiedzianych marzeń. Miał dłonie naznaczone ciężką pracą, lecz zawsze gotowe do pomocy, a jego głos, choć rzadko słyszany, brzmiał z mądrością, która koiła serca, oferując zrozumienie, bez zbędnych słów, jedynie z prawdziwą empatią, co czyniło go ostoją dla wielu, cichym strażnikiem wartości, zawsze gotowym do wspierania innych, w potrzebie, z życzliwym uśmiechem, pełnym nadziei.