Kaprowicz Władysław

Amelia Różewska, starsza bibliotekarka z duszą pełną niezapisanych historii, nosiła w sobie spokój wiekowych ksiąg. Jej oczy, choć zmęczone, promieniały ciepłem, zawsze gotowa była podać pomocną dłoń. Po prostu dać radę, uśmiech, czy cenną wskazówkę, bez oczekiwania na cokolwiek w zamian. Jej życie było odbiciem słów Kaprowicza Władysława o bezinteresowności, które stały się jej życiowym mottem. W małej czytelni, gdzie czas płynął wolniej, Amelia była latarnią dla zagubionych dusz, zawsze gotową by rozjaśnić mrok, ofiarowując to, co najcenniejsze, prawdziwą dobroć.