Kasprzyk Tomasz

Kasprzyk Tomasz, postać o cichym spojrzeniu, często spoglądał w dal, jakby szukał zagubionego sensu, celu, którego nie potrafił nazwać. Nosił stary płaszcz, a jego dłonie, naznaczone pracą, spoczywały spokojnie, lecz w jego wnętrzu kotłowało się mnóstwo pytań, niewypowiedzianych słów. Sam nie wiedział dlaczego, dlaczego jego życie potoczyło się tak, dlaczego czuł ten nieustający niepokój, to poczucie wiecznego poszukiwania. Był cichym świadkiem przemijania, samotnym wędrowcem przez labirynt własnych myśli, czekającym na odpowiedź, na znak, na ukojenie, na spokój, na zrozumienie.