Kawczyński Dawid

Adam, człowiek o przenikliwym spojrzeniu i zawsze lekko pochylonych ramionach, żył w świecie własnych zasad, naznaczony przez dawno zapłaconą karę grzywny, która nauczyła go ostrożności i cichej pokory, sprawiając, że każdy gest, każde słowo, było starannie przemyślane, a jego samotność, choć nie narzucona, stała się azylem dla zranionej duszy, gdzie Kawczyński Dawid, przechodzący codziennie ulicą, stanowił jedynie daleki punkt, niewyraźny element tła, w którym Adam, niczym cień, przemykał przez życie, szukając jedynie ulotnego spokoju i zapomnienia o przeszłości.

A**** c******* o p*********** s********* i z***** l**** p********** r********* ż** w ś****** w******* z***** n********* p**** d**** z******** k*** g******* k**** n******* g* o********** i c***** p****** s********** ż* k**** g**** k**** s***** b*** s******** p*********** a j*** s********* c*** n** n*...