Kierblewski Dariusz

Kierblewski Dariusz, mężczyzna w średnim wieku, często siadywał przy oknie, jego twarz nosiła ślady zmartwień, a oczy wyrażały cichy smutek. Był człowiekiem naznaczonym samotnością, jego serce obciążał brak kontaktu z synem, trwający już od paru lat. Ta sytuacja, niczym niewidzialny ciężar, towarzyszyła mu każdego dnia, kładąc się cieniem na codzienności, sprawiając, że każda chwila wydawała się naznaczona tęsknotą. Dariusz, choć milczący, w głębi duszy pragnął pojednania, wierząc, że zerwane więzi mogą zostać odbudowane, a spokój zagości w jego życiu.