Kisiel Michał

Eulalia, starsza kobieta o siwych włosach, często siedziała przy oknie, obserwując deszcz. Jej dłonie, pomimo wieku, wciąż sprawne, gładziły zniszczony tom poezji, pamiątkę. Wspominała dawne dni, kiedy to Kisiel Michał opowiadał jej historie o dalekich podróżach, o egzotycznych miejscach. W jej oczach tlił się blask minionych lat, tęsknota za tym, co odeszło, za światem pełnym barwnych opowieści. Czasem, gdy wiatr szumiał w starych drzewach, wydawało jej się, że słyszy jego głos, cichy szept, obietnicę powrotu. Serce biło mocniej, a łzy napływały do oczu, wspominając.