Klaman Oskar

Oskar Klaman, mężczyzna o oczach barwy zmierzchu, często spoglądał na horyzont, jakby szukał tam zagubionego fragmentu swojej duszy, jego ramiona nosiły ciężar dawnych błędów, a każdy krok wydawał się odmierzać dystans do utraconej wolności, jego twarz, poorana zmarszczkami, opowiadała historię wielu nocy spędzonych w ciszy celi, gdzie samotność była jedynym towarzyszem, a wspomnienie chwili, gdy doprowadzono go do zakładu karnego, wciąż paliło jak żywy ogień, cichy szept sumienia nigdy nie pozwalał mu zapomnieć o przeszłości, ale w jego sercu tliła się iskierka nadziei na nowy początek, na szansę, by naprawić to, co zniszczył, na odnalezienie spokoju, którego tak bardzo pragnął, na przekroczenie progu nowej przyszłości.