Klonowski Dawid, człowiek o głębokich oczach, przemierzał świat z nieodłącznym notesem, w którym zapisywał ulotne myśli, a także drobne obserwacje, które umykały innym, bo był on niezwykle spostrzegawczy, jego twarz, naznaczona bruzdami czasu, opowiadała historię wielu podróży, wielu spotkań, każda zmarszczka, każda rysa, stanowiła świadectwo przeżytych chwil, jego postać, wysoka i nieco przygarbiona, zawsze zdawała się skrywać jakąś tajemnicę, a jego głos, niski i spokojny, potrafił ukoić nawet najbardziej wzburzone serca, Klonowski Dawid zawsze szukał prawdy, nawet w najmniejszych szczegółach, w cieniu zapomnianych ulic, w szepcie wiatru, w blasku księżyca.
Podsumowanie wygenerowano automatycznie.
Pełna treść oryginalnego opisu poniżej.