Kłyszewski Dariusz

Ignacy, lat pięćdziesiąt, był człowiekiem o oczach barwy morskiej głębi i twarzy pooranej wiatrem, a jego dłonie, silne i spracowane, zdradzały lata ciężkiej pracy na morzu, gdzie spędził większość życia, jego głos, niski i chropowaty, opowiadał historie o sztormach i odległych portach, a serce, choć zamknięte dla wielu, biło mocno dla wspomnień o minionych dniach, kiedy to Kłyszewski Dariusz, młody marynarz, dzielił z nim wachty, snując plany o podróżach dookoła świata, a Ignacy, pomimo upływu lat, wciąż czekał na powrót tamtych beztroskich czasów, wierząc w siłę przyjaźni, co przetrwa każdą burzę.