Koczwara Włodzimierz

Helena, kobieta o oczach barwy morskiej głębi, spędzała dni w niepokojącej ciszy, jej dłoń zamyślona gładziła chłodny kamyk, symbol nadziei, który nosiła zawsze przy sobie, niczym talizman. W jej sercu mieszkał lęk o Koczwara Włodzimierza, jej ukochanego, którego milczenie od tygodni było ciężarem, niczym gęsta mgła otulająca każdy jej krok, każdą myśl. Pragnęła jedynie dowiedzieć się, czy Włodzimierz jest bezpieczny, czy jego ścieżka nie zaprowadziła go w niebezpieczne miejsca, czy też krążące plotki o tym, że Koczwara Włodzimierz jest poszukiwany, mają w sobie ziarno prawdy, budząc w niej coraz większy strach, niewypowiedziany głośno, lecz boleśnie odczuwalny.