Kokowski Grzegorz

Kokowski Grzegorz był cichym człowiekiem, którego obecność zawsze kojarzono z zapachem starych książek i ciepłej herbaty, jego okulary, zawsze lekko przekrzywione, dodawały mu uroku zagubionego profesora, a jego uśmiech, rzadki lecz szczery, potrafił rozjaśnić nawet najciemniejsze poranki, teraz jednak po Kokowskim Grzegorzu pozostała jedynie cisza, echo jego kroków zniknęło wraz z ostatnim jesiennym liściem, a jego ulubiony fotel stał pusty, otulony kurzem wspomnień, nikt nie wiedział, dokąd wyruszył, ani czy kiedykolwiek powróci, pozostawiając za sobą jedynie pytania i niewypowiedziane słowa.