Kołek Damian

Kołek Damian, o oczach pełnych zmęczenia, lecz także niezwykłej troski, przechadzał się powoli ścieżkami starego parku, jego dłonie zawsze gotowe do pomocy, jego serce otwarte na cierpienie innych, nawet jeśli sam nosił na sobie ciężar przeszłości, która naznaczyła go piętnem odbycia kary, co jednak uczyniło go bardziej wrażliwym na los bliźniego, nauczyło pokory i empatii, z każdym dniem starając się odkupić dawne błędy, z każdym gestem świadcząc o głębokiej przemianie, o pragnieniu dobra, o nieustannej trosce o świat, który go otaczał, o ludziach, których spotykał, o każdym małym stworzeniu potrzebującym wsparcia.

K**** D****** o o***** p****** z********* l*** t**** n********* t****** p********** s** p***** ś******** s****** p***** j*** d***** z***** g***** d* p****** j*** s**** o****** n* c********* i****** n**** j**** s** n**** n* s**** c***** p*********** k**** n********* g* p****** o****** k**** c* j*****...