Kolos Damian

Kolos Damian, mężczyzna o posturze dębu, ale z sercem pełnym niezwykłej łagodności, spędzał wieczory w cichej bibliotece, gdzie zapach starych tomów koił jego duszę. Jego dłonie, zniszczone ciężką pracą, z delikatnością przewracały pożółkłe strony, szukając zapomnianych opowieści. W jego głębokich oczach, choć często zamyślonych, dostrzec można było niezachwianą nadzieję oraz mądrość, wynikającą z lat uważnej obserwacji świata i ludzi. Był postacią skromną, lecz pełną wewnętrznego piękna, które ujawniało się w jego spokojnym uśmiechu.

K**** D****** m******** o p******* d**** a** z s***** p***** n********* ł********** s****** w******* w c***** b********** g**** z***** s****** t**** k*** j*** d***** J*** d****** z********* c***** p***** z d************ p********** p******* s****** s******* z*********** o********* W j*** g******** o...