Komisarczuk Zdzisław

Komisarczuk Zdzisław, choć lata już odcisnęły piętno na jego twarzy, zachował w oczach młodzieńczy blask, świadczący o niezłomnej ciekawości świata, a jego dłonie, zniszczone pracą w ogrodzie, potrafiły z niezwykłą delikatnością układać słowa w wiersze, które recytował cicho, tylko dla siebie, podczas wieczornych spacerów, gdy słońce chyliło się ku zachodowi, malując niebo barwami purpury i złota, a każdy jego krok był przemyślany, pełen spokoju, niczym ruch starego zegara, odliczającego czas z godnością, z pełnym szacunkiem dla każdej chwili, dla otaczającej go przyrody, dla ludzi, których spotykał na swojej drodze.

K********** Z******** c*** l*** j** o******** p***** n* j*** t****** z******* w o***** m********** b***** ś********* o n********* c********* ś****** a j*** d****** z********* p**** w o******** p******** z n******** d************ u****** s**** w w******* k**** r******** c***** t**** d** s****** p****...