Komoda Maja

Maja Komoda, z delikatnym uśmiechem, choć rzadko widocznym, przemierzała miasto, w poszukiwaniu zaginionych opowieści. Jej oczy, koloru morskiej głębi, skrywały niezliczone pytania, a w dłoni zawsze ściskała mały, skórzany notatnik, pełen szkiców i ulotnych myśli. Była cichą obserwatorką, pisarką, która wolała pozostać w cieniu, szukającą prawdy w zapomnianych zakamarkach ludzkich serc. Jej obecność była subtelna, niczym szept wiatru, zawsze gotowa do ucieczki w głąb własnych wspomnień, w pogoni za kolejnym, niezwykłym losem.

M*** K****** z d********* u********* c*** r***** w********* p*********** m****** w p*********** z********** o********* J** o**** k***** m******* g***** s******* n********** p******* a w d**** z***** ś******* m**** s******* n******** p**** s****** i u******* m***** B*** c**** o************ p******* k...