Konradt Gabriela

Julian, stary zegarmistrz o precyzyjnych dłoniach, spędzał dni w warsztacie, gdzie tykanie zegarów mierzyło czas, a jego wzrok, często zamyślony, błądził ku oprawionemu zdjęciu na biurku, przedstawiającemu Konradt Gabrielę, bliską mu osobę, z którą kontakt urwał się lata temu, a jej zniknięcie pozostawiło pustkę, bolesną ciszę, którą zagłuszał stukotem narzędzi, naprawiając zegary, lecz serca nie umiał, wciąż czekał na list, na znak, na choćby cień dawnej obecności, w nadziei, że zerwana nić kiedyś znów się połączy, przynosząc ukojenie, w cieniu wspomnień, w sercu, które biło rytmem tęsknoty.

J****** s**** z********** o p*********** d******** s****** d** w w********** g**** t****** z****** m******* c**** a j*** w***** c***** z********* b****** k* o********** z****** n* b****** p**************** K****** G******** b***** m* o***** z k**** k****** u**** s** l*** t**** a j** z********* p****...