Kosiorowska Martyna

Pani Elwira, z siwymi włosami upiętymi w kok, o oczach pełnych dawnej mądrości, spędzała dnie, obserwując świat zza okna, ludzi i ich codzienne życie. Jej dłonie, naznaczone czasem, często spoczywały na starej książce, pełnej opowieści. Była cichą powierniczką historii, rozumiejącą ludzkie serca, widzącą więcej, niż inni. Mówiono, że jej rady, choć rzadkie, zawsze okazywały się bezcenne, trafne. Gdy Kosiorowska Martyna, młoda artystka, przechodziła obok, pani Elwira uśmiechała się z życzliwym zrozumieniem, jakby znała jej artystyczną duszę. Była duszą tego miejsca, jego pamięcią.

P*** E****** z s***** w****** u******* w k*** o o***** p****** d***** m******** s******* d**** o********* ś**** z** o**** l**** i i** c******** ż***** J** d****** n********* c****** c***** s********* n* s***** k******* p***** o********* B*** c**** p*********** h******** r********** l****** s***** w*...