Kosturkiewicz Marek

Kosturkiewicz Marek, starszy mężczyzna o przenikliwym spojrzeniu i siwych włosach, często przesiadywał w kawiarni, cierpliwie obserwując miejski zgiełk, niczym kronikarz. Jego dłonie, naznaczone pracą, zręcznie obracały filiżankę, a na twarzy, pooranej zmarszczkami, malowała się opowieść o dawnych, minionych czasach, o ludziach, miejscach i ulotnych chwilach. Był samotnikiem z wyboru, lecz jego obecność, choć dyskretna, budziła szacunek, a w jego oczach kryła się głęboka, niezgłębiona mądrość, świadectwo długiego życia, pełnego refleksji, cichych marzeń, zasłuchanych historii, nieprzemijających prawd codzienności.

K************ M***** s****** m******** o p*********** s********* i s***** w******* c***** p*********** w k******** c********* o********* m****** z****** n***** k********* J*** d****** n********* p***** z******* o******* f********* a n* t****** p******* z************ m******* s** o******* o d******* ...