Koszewar Krystyna

Koszewar Krystyna, postać naznaczona ciszą, nosiła w sobie ciężar lat, które upłynęły. Jej oczy, niczym stare lustra, odbijały obrazy dawno utraconego szczęścia, zwłaszcza te związane z synem, z którym utraciła wszelki kontakt. Była kobietą o delikatnej aparycji, lecz z duszą pełną niezabliźnionych ran, niczym zapomniany portret, na którym czas odcisnął swe piętno. Żyła w świecie wspomnień, czekając na znak, na cień powrotu, na słowo, które przerwałoby jej dojmującą samotność, wypełniając pustkę, która urosła w jej sercu.