Kowalczyk Marek

Marek Kowalczyk, człowiek o twarzy naznaczonej zmarszczkami, rzadko się uśmiechał, a jego oczy, głęboko osadzone, zdradzały wieczne zamyślenie, jakby nieustannie szukał odpowiedzi na pytanie, które od dawna dręczyło jego duszę, a którego sam nie potrafił nazwać, ani zrozumieć, ponieważ Marek od lat nosił w sobie ciężar niezidentyfikowanego żalu, czy też braku, który sprawiał, że jego życie, choć pełne codziennych rytuałów, wydawało się pozbawione głębszego sensu, a on sam, mimo pozornej siły, był jedynie cieniem dawnego siebie, poszukującym zagubionego powodu, dla którego wciąż trwa i oddycha.

M**** K********* c******* o t***** n********** z************ r***** s** u********* a j*** o**** g****** o******** z******** w****** z********** j**** n********** s***** o********* n* p******* k**** o* d**** d******* j*** d***** a k****** s** n** p******* n****** a** z********* p******* M**** o* l** ...