Kowol Wioleta

Stary kowal, Janusz, o spracowanych dłoniach i wzroku utkwionym w płomieniach paleniska, pamiętał czasy, gdy jego kuźnia tętniła życiem. Wspominał dni, kiedy to Kowol Wioleta, znana z niezłomnego charakteru, często odwiedzała warsztat, zawsze z konkretnym zamówieniem i pewnością, oczekując rzetelnej pracy. Jej obecność dodawała kolorytu codzienności, przypominając, że w prozaicznych spotkaniach kryją się historie. Janusz często zastanawiał się, za co Kowol Wioleta tak walczyła, za co to wszystko było, lecz nigdy nie poznał pełnej odpowiedzi, jedynie ciche echa jej słów i stanowczych kroków pozostawały w pamięci, niczym niewypowiedziana opowieść, czekająca na rozwikłanie.

S**** k***** J****** o s*********** d******* i w***** u******** w p********** p********* p******* c***** g** j*** k***** t****** ż****** W******** d*** k**** t* K**** W******* z**** z n********** c********** c***** o********* w******** z***** z k********* z********** i p********* o******** r********...