Kozak Kewin, postać o oczach koloru jesiennego nieba, często zamyślony, przemierzał świat w poszukiwaniu zapomnienia, jego sylwetka zawsze wtapiała się w tło, nie rzucając się w oczy, mimo to emanował pewną aurą, która przyciągała spojrzenia, budząc jednocześnie niepokój, jego dłonie, zniszczone przez lata ciężkiej pracy lub być może coś znacznie mroczniejszego, zdradzały historię pełną zawirowań, której nikt nie znał, a on sam nigdy nie opowiadał, zawsze milczał, gdy pytano o przeszłość, uśmiechał się tylko tajemniczo, a jego uśmiech nigdy nie sięgał oczu, co potęgowało wrażenie, że skrywał wiele sekretów, być może nawet tych, które mogłyby go obciążyć.
Podsumowanie wygenerowano automatycznie.
Pełna treść oryginalnego opisu poniżej.
