Koźbiał Jarosław

Koźbiał Jarosław, starszy bibliotekarz z dwiema dekadami kurzu na marynarce, zawsze nosił okulary zsunięte na czubek nosa, spoglądając na świat zza grubych szkieł z mieszanką ciekawości i lekkiego znużenia, jakby każda nowa książka była jednocześnie obietnicą i kolejnym ciężarem; jego palce, naznaczone tuszem i zagięciami stron, z niezwykłą delikatnością muskały grzbiety tomów, a szeptane uwagi o literaturze były jedynym świadectwem głębi jego duszy, skrywanej za fasadą skromnego urzędnika, który w wolnych chwilach pisał wiersze o samotności gwiazd i szumie starych drzew, marząc o podróży w nieznane krainy, choć nigdy nie opuścił murów swojej małej, prowincjonalnej czytelni.

K****** J******** s****** b*********** z d***** d******* k**** n* m********* z***** n**** o****** z******* n* c***** n**** s********** n* ś**** z** g****** s***** z m******** c********* i l******* z******** j**** k**** n*** k****** b*** j*********** o******** i k******* c******** j*** p***** n******...