Kozil Dominika

Eleonora, niska kobieta o przenikliwym spojrzeniu i włosach barwy spłowiałego lnu, rzadko zabierała głos, ale jej obecność zawsze wypełniała przestrzeń subtelną aurą zadumy. Nosiła ze sobą stary, skórzany notes, w którym starannie zapisywała krótkie obserwacje, fragmenty zasłyszanych rozmów oraz imiona, które w jakiś sposób utkwiły jej w pamięci, jak na przykład Kozil Dominika, postać z odległej przeszłości, której losy intrygowały ją bardziej niż własne. Eleonora wierzyła, że każde imię to osobna historia, a każda historia zasługuje na uwagę.

E******** n**** k****** o p*********** s********* i w****** b**** s********** l*** r***** z******** g**** a** j** o******* z***** w********* p********* s******* a*** z****** N***** z* s*** s***** s******* n***** w k***** s******** z********* k****** o********** f******** z*********** r***** o*** i**...