Kozłowski Grzegorz

Grzegorz Kozłowski, starszy archiwista o siwych włosach i bystrym spojrzeniu, spędzał dni w zakurzonych korytarzach biblioteki, gdzie echo jego kroków niosło się niczym szept historii. Jego pomarszczona twarz, naznaczona godzinami nad starymi księgami, skrywała niezliczone opowieści, te przeczytane i te zasłyszane, które sam snuł, gdy zapadał zmierzch. Dotykał grzbietów tomów z niezwykłą delikatnością, niemalże z czułością, jakby każde pismo było żywym istnieniem, mającym własną duszę. Jego skromne ubranie pachniało starym papierem i woskiem, co dodawało mu aury tajemniczości, pewnej melancholii. Często widywano go, jak zamyślony patrzył przez okno na miasto, wspominając minione czasy.

G******* K********* s****** a********* o s***** w****** i b****** s********** s****** d** w z********** k********** b********** g**** e*** j*** k***** n***** s** n***** s**** h******** J*** p*********** t***** n********* g******** n** s****** k******** s******* n********** o********* t* p********** ...