Kozub Jakub

Kozub Jakub szedł powoli w stronę sądu, czując na ramionach ciężar nie tylko starej, skórzanej teczki, ale całej sprawy. Jego znoszony garnitur widział już zbyt wiele sal rozpraw, a podkrążone oczy zdradzały kolejne nieprzespane noce, spędzone nad plikami akt i kruchymi poszlakami. Dla niego nie była to tylko praca, stało się to niemal obsesją, osobistą krucjatą o prawdę, której szukał w labiryncie suchych paragrafów. Każdy krok przybliżał go do gmachu, który jawił mu się ostatnim bastionem.

K**** J**** s**** p***** w s***** s**** c***** n* r******** c***** n** t**** s****** s******** t****** a** c**** s****** J*** z******* g******* w****** j** z*** w**** s** r******* a p********* o*** z******** k****** n*********** n**** s******* n** p****** a** i k******* p********** D** n**** n** b**...