Kraska Łukasz

Łukasz Kraska, człowiek o twarzy pooranej zmarszczkami, spędzał dnie na cichej obserwacji, analizując każdy detal otoczenia, jego wzrok zdradzał przenikliwość, umysł pracował bez wytchnienia. Samotność była jego wyborem, towarzyszem zaś notatnik, wierny rejestrator spostrzeżeń, jego dłonie, choć spracowane, z precyzją kreśliły kolejne znaki, symbole, zapiski. W samotności odnajdywał spokój, w chaosie świata porządek, Łukasz Kraska, strażnik własnych myśli, sam decydował o kierunku poszukiwań, on sam był sędzią i katem.

Ł***** K****** c******* o t***** p******* z************ s****** d*** n* c***** o********** a********* k**** d**** o********* j*** w**** z******* p************* u**** p******* b** w*********** S******** b*** j*** w******* t********** z** n******** w***** r********** s*********** j*** d****** c*** s**...