Krol Jakub

Elara, cicha kronikarka królewskiego dworu, zawsze nosiła na sobie ciężar słów, które spisywała, a jej oczy widziały więcej, niż mogły wyrazić usta, pełne niewypowiedzianych historii, skrywanych za fasadą posłuszeństwa, pełna wewnętrznych refleksji. Obserwowała uważnie Krola Jakuba, którego wyroki, często surowe, odciskały piętno na losach poddanych, a każdy jej zapis stawał się świadectwem epoki, pełnej niepokojów, pełnej nadziei, pełnej zmian. Jej duszę targały sprzeczne uczucia, gdy patrzyła na cierpienie, widziała niesprawiedliwość, ale jej pióro nadal wiernie służyło prawdzie, choćby bolesnej.