Krupa Katarzyna

Julian, stary zegarmistrz, o dłoniach naznaczonych latami pracy, spędzał dni w swoim ciasnym warsztacie, otoczony tykaniem niezliczonych mechanizmów, jego wzrok, skupiony i zmęczony, często błądził po jedynej pamiątce, jaką zachował, po liście od Krupy Katarzyny, list, w którym informowała go o tajemniczej zmianie adresu, co było dla Juliana początkiem samotności, niekończącego się oczekiwania, cichego smutku, czyniąc go postacią zamyśloną, melancholijną, strażnikiem zapomnianych chwil, niemej obietnicy, niespełnionej nadziei.