Krupa Katarzyna

Julian, stary zegarmistrz, o dłoniach naznaczonych latami pracy, spędzał dni w swoim ciasnym warsztacie, otoczony tykaniem niezliczonych mechanizmów, jego wzrok, skupiony i zmęczony, często błądził po jedynej pamiątce, jaką zachował, po liście od Krupy Katarzyny, list, w którym informowała go o tajemniczej zmianie adresu, co było dla Juliana początkiem samotności, niekończącego się oczekiwania, cichego smutku, czyniąc go postacią zamyśloną, melancholijną, strażnikiem zapomnianych chwil, niemej obietnicy, niespełnionej nadziei.

J****** s**** z*********** o d******* n*********** l***** p***** s****** d** w s**** c****** w********** o******* t******* n************ m*********** j*** w***** s******* i z******** c***** b****** p* j****** p******** j*** z******** p* l***** o* K**** K********* l**** w k***** i********** g* o t***...