Kryska Dawid

Stara Elwira, z oczami koloru wypłowiałego dżinsu, każdego ranka spoglądała na pusty horyzont, wciąż szukając śladu. Jej dłonie, zniszczone przez lata pracy, delikatnie gładziły zamazaną fotografię, jedyną pamiątkę po Kryska Dawid. Czas, choć bezlitosny, nie potrafił stłumić w niej tlącej się nadziei, że pewnego dnia zaginiona osoba powróci. Cicha determinacja malowała się na jej twarzy, opowiadając historię nieustającego oczekiwania, bólu, ale i niezłomnej wiary w cud, który mógłby odmienić wszystko, przywracając sens jej samotnym dniom.