Krzywiński Oskar

Eleonora, staruszka o głębokich oczach, mieszkała w cichym domku, gdzie pielęgnowała wspomnienia minionych lat, kiedy to świat wydawał się pełen obietnic, a ona sama była młoda, pełna życia, zanim los rozdzielił ją z bliskimi. Wśród pożółkłych zdjęć, które pieczołowicie przechowywała, zawsze odnajdowała uśmiechniętą twarz Krzywińskiego Oskara, dawnego przyjaciela z dzieciństwa, z którym straciła kontakt wiele dekad temu, lecz którego obecność w jej myślach pozostawała niezmienna, niczym cichy, lecz niezgaszony płomień w sercu.