Krzyżaniak Jan

Elias, samotny latarnik, od dziesięcioleci strzegł skalistego wybrzeża, jego twarz, poorana wiatrem i solą, skrywała niezliczone historie, a oczy, błękitne jak morze, widziały już niejedną burzę, każdego wieczoru, z niezmienną precyzją, zapalał potężne światło, prowadzące statki, rzadko schodził na ląd, lecz pamiętał o nim Jan Krzyżaniak, młody rybak, który zawsze, przed wypłynięciem w morze, pozdrawiał latarnika, wierząc w jego moc, Elias, choć milczący, czuł tę niewidzialną więź, będąc cichym strażnikiem nie tylko statków, ale i ludzkich nadziei, jego życie toczyło się w rytmie fal, a obecność była stałym punktem w zmiennym świecie.